Niet gecategoriseerd

Vandaag- Leven in de kantoortuin

Het is de tweede week van de Kerstvakantie. En dat is te zien. In de trein. Op het werk. In de “tuin” (het blijft een wonderlijk begrip, kantoortuin. Een tuin geeft vrijheid, frisse lucht, groen en rust. Een kantoortuin wordt vaak slecht geventileerd, de airco staat of te hoog of te laag, we verstoren er zelf de rust, het groen is niet meer dan wat verloren kastplantjes en vrijheid… ach, vrijheid).

In de kantoortuin die ruimte biedt aan vijftig zitten er vijf. Ik bekijk ze, ons, mijzelf en zie opeens wat ze in de toekomst moeten zien, als ze terugkijken naar nu. Als ze films maken over 2017.

Het is altijd lastig om met een nieuwe bril naar je eigen tijd te kijken. Je bent immers zelf deze tijd, je vormt hem mee, actief of passief maak je 2017. Maar toch.

In de tuin zit iedereen achter zijn eigen computer. Sommige van ons hebben twee beeldschermen, de muis springt gemakkelijk van de een naar de ander. Je hebt maar twee ogen, dus op beide schermen tegelijk kijken is een forse uitdaging. In een treintje zitten we achter elkaar, ieder aan zijn eigen kantoorblok, achter zijn eigen beeldscherm, op zijn eigen stoel. Driftig te tikken. Geen idee wat we tikken, maar we doen het driftig. We schrijven hele epistels. Jaarplannen. Voorstellen. Plannen van aanpak. Websites. Evaluaties. We mailen onze stukken aan anderen. Die ze dan weer, aan hun kantoorblok, achter hun beeldscherm, op hun stoel, even driftig gaan analyseren en becommentariëren. Tikkend.

Een collega verzuchtte deze week dat het zo leuk was hoe een collega van een andere afdeling even langskwam om iets te bespreken, ongepland, geen vergadering, maar gewoon langsliep. Hoeveel zinvoller het contact was en hoeveel prettiger dan wanneer hij stomweg had terug gemaild.

Met z’n vijven lukt het. Om onszelf niet te portretteren als mechanische, alleen maar per email, ogen op het beeldscherm (oh en vergeet de smartphone niet), geen benul van de wereld om ons heen communicerende typbokken en geiten, geschikt voor filmbeelden om een tijdperk neer te zetten.

Volgende week zijn we weer met vijftig. Mijn beste voornemen om ook dan te blijven inzetten op mensen niet geiten. Op tuin niet kantoor.

#stayingalive