Vandaag- Ligt een 100 jarig bolletje wol verloren op tafel

 

Het is een bijzondere gewaarwording. Eentje die ik nog niet kende. Mijn studentendispuut, de club waar ik in 1992 lid van werd, die mijn studententijd vormgaf en mij de meest dierbare vriendinnen heeft opgeleverd, is dood.

Dood betekent dat er geen nieuwe jonge studenten lid wilden worden van de club. En zonder nieuwe aanwas kan de club niet blijven bestaan. Simpel. Maar wel raar. Na 100 jaar elk jaar nieuwe meisjes in haar boezem opgenomen te hebben, is het nu klaar.

En het raakt me meer dan ik zou denken. Want veel meer dan een hele mooie koestering van die studententijd is het in mijn dagelijks leven natuurlijk niet. Ik sta niet meer wekelijks te borrelen met de club, ik ken de jonge mensen die nu studeren niet. Uiteraard niet, zou ik bijna zeggen. En toch is er een verbondenheid. En is het een louterend idee, misschien wel vanuit het gegeven van doorleven, of het gegeven dat we in ons hoofd eeuwig jong zijn, dat het dispuut er is, groeit, doet wat wij eens deden, maar dan anno nu.

En dat is niet meer. Een draadje van verleden naar heden naar toekomst is doorgeknipt. En het 100 jarig bolletje ligt wat verloren op de tafel. Wie weet pakt iemand ooit het draadje weer op.

Ik zal geen kaarsje aansteken in de Sint Jan, ik zal geen echte traan laten, maar ergens voelt het als verdriet.

#KEWAJAM 1918-2018

3 thoughts on “Vandaag- Ligt een 100 jarig bolletje wol verloren op tafel

  1. Prachtig Hanneke, zo mooi hoe we ons nu allemaal zo verbonden voelen met KEWAJAM. Ik heb wél een traan gelaten, kan toch niet waar zijn dat 100 jaar bestaan definitief eindigt.
    We zijn niet dood, maar we slapen even en worden straks weer net zo mooi wakker.
    Vooral sterkte voor de huidige jonge leden, maar geweldig om te zien hoe sterk, krachtig, doorzettend en één ze zijn. Het zal goedkomen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.