Niet gecategoriseerd

Vandaag- Lovetrain

Ik vroeg hem “hou je nog van mij?” 

Hij sloeg zijn ogen neer en zei nee. Ik nam zijn hoofd in mijn handen en zei “kijk me aan. Hou je nog van me?”

“Ja”, zei hij, en zijn ogen welden vol tranen.

“Waarom ben je dan met haar?” Vroeg ik hem.

“Omdat het fijn is met iemand te zijn.” Zei hij. “Maar jij vindt ook iemand. Er is echt iemand die jou heel gelukkig gaat maken.” 

Het was het ergste antwoord wat hij had kunnen geven. Liever had ik gehad dat hij had gezegd intens gelukkig te zijn met haar,  dat hij alleen van haar hield. Dan had ik door gekund. Of dat hij dan en daar voor mij koos, zodat wij samen door kunnen. Hij wilde de trein uit rennen, maar ik zei “krijg ik geen knuffel als je nog van mij houdt?” En wat krampachtig omhelsde hij mij. Ik begin te huilen, ik wilde niet kwetsbaar zijn, maar ik vreesde dat dit de laatste keer was dat ik hem zou voelen.

En…

Ik verzin het niet. Ik lees ook niet voor uit een bouquet reeksje. Het zat gisteravond naast me in de trein. Dit meisje met al haar levensleed. En al dat liefdesjargon. 

Toen ik dacht dat het klaar was, dat haar moment gekomen was om verstild uit het raam te gaan staren, hopend dat hij zou verschijnen op het perron, begon haar reisgenote (same same no different) haar verhaal….

Brrr. Ik ben met de auto vandaag. ?