Vandaag- Mag ik me even voorstellen?

We zitten. We kijken uit het raam. We lezen een dwarsligger. Een e reader. Of kijken op onze smartphone.

We delen niks, behalve deze treincoupé. We worden een als er iets zou gebeuren. Een noodstop of erger. Dan komt er saamhorigheid, verbondenheid, simpelweg omdat we naast elkaar zitten, allemaal mens zijn, allemaal angst en verdriet kennen.

Raar. Als er niets gebeurt dit komend half uur, zullen deze mensen binnen het navolgende half uur vervlogen zijn uit mijn hoofd. En als er wel iets zou gebeuren, zou ik ze me eeuwig blijven herinneren.

Misschien moet ik me nu vast gaan voorstellen. Praatje maken. Zijn we wat aan elkaar gewend, mocht the shit hits the fan.

Ze zitten. Kijken uit het raam. Lezen hun dwarsligger. E-reader. Smartphone.

Ik doe niets. Over een half uur zijn ze weg. Is hun leven nog steeds hun leven en dat van mij het mijne. Geen enkel verband meer. Beginnen we allemaal aan onze eigen zonnige dag.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.