Het had gemakkelijk nog nacht kunnen zijn. Want het zijn de zwartere gedachten die door mijn hoofd spoken. Het was de week van droeve kanker berichten om me heen, van een aanrijding met een persoon hier vanaf dit pietepeuterige perronnetje en twee aanslagen in Spanje met opnieuw mensen die zomaar het leven moeten laten.

Hoe zouden ze elkaar treffen daar in die hemel? Of hangen ze nog in limbo, afwachtend van wat komen gaat?

Hoe doe je dat, je dag beginnen en hem niet af kunnen maken?

Het zijn gedachten die normaal komen in nachten.

Het is licht, zij het toepasselijk bewolkt, maar licht niettemin. Met eerbied voor zij die deze week stierven, blaas ik de donkere wolken weg en begin ik aan een nieuwe dag.