Niet gecategoriseerd

Vandaag- Naïef tot op het bot

Ik heb daar dan toch een wat idealistisch beeld bij. Stel me zo voor dat het je dagelijkse moment van contemplatie is. Als ochtendmens zou ik voor de vroege shift kiezen, maar wie weet zou juist de avond heel heilzaam voor me kunnen zijn. De hele dag de revue laten passeren en met een leeg hoofd het bed in stappen. 

Het is dat het leven zo vol is, dat de thuis tijd zo beperkt is. Maar anders. Anders zou ik wel willen. De ochtendbries door mijn haar, de ontluikende zon op zijn en mijn hoofd. Of juist het hoofd in de lucht, op zoek naar de sterren als de avond gevallen is. 

Elke dag met een hond willen wandelen. Contemplatief.

Naïef. 

Naïef weet ik nu. 

Ik neem een andere route naar het station. Meer per toeval dan met beleid. Het blijkt de-laat-je-hond-in-de-ochtend-uit-wandelroute. 

Niks blikken op oneindig. Niks de dag in ogen schouw. Niks hoofd in de lucht en vooral niks contemplatie en bezinning.

Net zoals in alle andere facetten van ons leven is hij ook hier maximaal doorgedrongen. Op het gênante af: in de linkerhand de lijn met het poepzakje, in de rechterhand… de smartphone. 

#telephonetakeover