Als puber was ik fan van de zwart wit fotografie van. Ja, van wie waren die foto’s eigenlijk? Dat interesseerde me als kind niet, het ging om de afbeelding. De afbeeldingen van mensen, vaak man en vrouw, zwierend door een grote stad waar de luchten zwoel maar niet heet waren, en ergens ver weg toch een haardvuur lonkte. Geportretteerd terwijl ze elkaar omhelsden, samen dansten, spatte de liefde en het leven er vanaf. De stilstaande chickflick.

Als student droomde ik weg bij verhalen over Indian Summers in New York. September, oktober. Terwijl in mijn studentenkamer de verwarming al aan moest, en het eerste tentamen was aangekondigd, beleefde men daar nog zorgeloze avonden op terrassen en in parken.
Het werd een beetje donker verteld door de weerman gisteravond. En het wordt ook al een beetje donker. En ja, de eerste blaadjes vallen. De meteorologische herfst is begonnen.
Maar het is 25 graden! En na het weekend (uiteraard, alle regen valt in het weekend) wordt het boven de 25 graden!
Ik schud het herfstjuk van me af. Ik denk grotestatterig. It’s a New York state of mind.
Indian summer, zwoele luchten. Je vindt me dit weekend, regen of niet, zwierend op terrassen en dansend in parken.
#leef!
 
Ps: wie weet welke zwart wit foto’s ik bedoel, en wie de fotograaf is, ik hoor het graag!