Niet gecategoriseerd

Vandaag- Niets zo fascinerend als..

Vakmatig vind ik het reuze interessant. De eerste vergoelijkende mededeling “dat het wat druk is op het spoor en we daardoor even stil staan”. Let op de signaal woorden (die officieel geen signaal woorden zijn maar wel precies dat doen): wat, even.

Dan volgt de harde boodschap, volgens de regels meteen BAM in de intercom: “deze trein rijdt niet meer verder.” En dan een klungelig “sorry, ongemak” erachteraan, nauwelijks hoorbaar.

Op het station waar ik moet uitstappen is de chaos compleet. Ik vind het fascinerend hoe totaal paniekerig, zonder enige kennis, en daarmee volslagen nutteloos conducteurs rondlopen. Ze weten niets. Echt niets.

Hoe kun je na al die jaren blaadjes op het spoor, uitgezette rails van de hitte, ingetrokken bielzen van de kou en meer ongein, nog steeds je crisis communicatie niet op orde hebben? Waarom staan daar niet binnen 15 minuten bussen? Taxi’s? Waarom lukt het niet die conducteur zijn of haar werk fatsoenlijk te laten doen door informatie te geven?

Mensen draaien als mieren door elkaar, maar zonder de structuur. Met 30 graden is het ook geen feest. Een volwassen vent in pak roept met overslaande stem: “het kan toch niet dat ze de komende uren helemaal geen sprinters laten rijden!” We knikken naar hem. Stil maar, het kan.

Er is weinig solidariteit op zo’n aanland station. Iedereen is bezig met zichzelf en zijn eigen thuis komst.

Ik sta toevallig met een collega. Die toevallig hoogzwanger is. We wachten op een vriend van haar die aanbood ons te komen halen. Ze wipt van het ene op het andere been. Staan. Geen hobby als je over twee weken met zwangerschapsverlof mag.

Uit het niets komt een vrouw op ons af. “Moeten jullie toevallig naar Vught?” We kijken verbaasd en knikken ja. We mogen meerijden. Ze had nog twee plekken in haar auto en instrueerde haar man en twee kleine kinderen om nog even te wachten. Thuis nog twee andere kinderen. Ook die moesten maar even wachten. Want misschien kon ze nog iemand helpen. Een hoogzwangere vrouw bijvoorbeeld.

Wauw. Ze bestaan nog. Mensen die andere mensen helpen. Die zich bekommeren om de ander. Die wel handelen.

Laat die vakmatige fascinatie maar zitten. Niets zo fascinerend als de mens.