Niet gecategoriseerd

Vandaag- Reputatie komt te voet…

Als zeventien, achttienjarige werkte ik vroeger bij mijn vader “op de krant”. Hoewel ik toen dacht dat mijn bijbaantje ook niet meer dan dat was, weet ik nu dat juist mijn soort baantje cruciaal was voor de reputatie van het dagblad. Alle medewerkers dragen daar aan bij, zeker die in beeld zitten.

En in beeld zat ik. Achter glas, achter een gesloten deur (de receptie was op zaterdag dicht) , maar wel in beeld voor winkelend publiek,  zat ik achter een  monstermengpaneel.

Een monstermengpaneel met vele knoppen (eerst wachtende, tweede wachtende, derde…) en schakelverbindingen. Vanaf zeven uur ”s ochtends tot half een ’s middags. Dan moest alles opgelost zijn.

Een abonnement op de ochtendkrant betekende de garantie dat je ’s ochtends voor zeven uur je krant in de bus had. Was dat niet zo, dan mocht je bellen. Met mij. En zorgde ik ervoor dat je alsnog, dezelfde ochtend, je krantje zou ontvangen. Door de krantenbezorger van die wijk uit zijn bed te bellen en hem als de sodemieter naar het adres te sturen dat hij vergeten of verslapen had.

Reputatie is niet meer of minder dan wat mensen over je zeggen als je er niet bij bent. Dat wat ze zeggen over hun krant op een feestje of in de rij voor de supermarkt. Het zinnetje: “Mijn krant lag vanochtend al weer niet in de bus,” is dodelijk, dat lijkt me helder. Mijn doel was dat die zin gevolgd zou worden door: “Gelukkig kon ik iemand bellen die vriendelijk naar mijn klacht luisterde, ik hoefde niet te lang in de wacht te hangen, bovendien zorgde zij er voor dat ik om 11 uur alsnog dat kopje koffie met die krant kon doen.” Stapsgewijs, me in het zweet werkend, want dat lampje van ‘next caller’ bleef maar knipperen, droeg ik mijn steentje bij aan het verbeteren van de reputatie, hoe summier ook.

Vandaag ben ik met de auto. Ik rij door het dorp ruim na zevenen. Het is een slingerroute die ik moet nemen, omdat op de raarste plekken auto’s met draaiende motor geparkeerd staan. Steeds stapt er een joggingbroekmeisje uit, haren nog verwilderd, ogen maar half open, krant in de hand. Ze loopt naar de brievenbus, gooit de krant er ongeïnteresseerd in, stapt in haar auto (meer waarschijnlijk die van haar ouders) en rijdt drie meter naar het volgende adres.

Ik heb medeleven met de emailaccount, socialmedia monitorder, mengpaneelbeheerder anno nu. Reputatie komt te voet en gaat per auto.