Ik zoek de stilte coupe. Na mijn trip gisteravond wil ik horen hoe hij hoort te klinken. Stil.

Voor het eerst in mijn leven bezocht ik gisteren de Nijmeegse vierdaagse. Andere dingen doen in het leven dan je gewoon bent. Omdat ze andere ervaringen bieden. Ik bezocht het festival deel. Wandelen om te wandelen vind ik zinloos, dus mij zul je niet vier dagen blaren zien oplopen. Ook niet in het kader van andere dingen doen. No way ?

Op de terugweg beland ik in de stilte coupe. Het is er hilariteit alom. Het is bijna middernacht en de trein heeft zojuist station Nijmegen verlaten. Het is Roze woensdag. De coupe is gevuld met vrouwen in te korte broeken- dat meet ik af aan de mate van cellulitis die onder de pijpjes uit piept- met roze t-shirtjes aan en roze hoedjes op.

Ze hebben, vast niet in stilte, genoeg gedronken.

De ene groep ssssstttt.. naar elkaar. Heel hard en heel nadrukkelijk. “Ssssttt… we zitten in een stilte coupe. Stil zijn…”, fluisteren ze net te hard. Een andere groep loopt een stille polonaise door het gangpad. De ene hand op de schouder van de persoon voor zich, de andere wuivend door de lucht. Ze pogen geen geluid te maken, het proesten daar gelaten. Naast me storten twee vrouwen zich in een innige kus. Geluidloos, dat dan weer wel.

In stilte aanschouw ik het. Zo moet een silent disco voelen, klinken, eruit zien. He, daar ben ik ook nog nooit geweest.