Vandaag- Sweet sorrow

Parting is such sweet sorrow

Ik vond het altijd een mooi zinnetje, maar begreep het nooit echt goed. Wat is er precies zoet aan afscheid nemen? Is het niet vooral iets pijnlijks, liever te vermijden?

Vanochtend daagde het opeens.

Gisteren nam ik afscheid van mijn side kick/rechterhand op het werk. Eerst samen met de hele afdeling, en aansluitend met een dinertje met het kleine management team.

Zittend aan de dis wisselden we verhalen uit over de afgelopen jaren. Lachten we om dingen die we samen hadden meegemaakt. Stonden we stil bij pittige momenten. Deelden we eerlijk dat wat eerder niet gezegd was. En vertelden we haar wat er zo bijzonder aan haar is en hoezeer we haar gaan missen.

Bij het nemen van afscheid sta je stil, kijk je terug en vooruit, reflecteer je op wat was en gaat komen. Koester je de mooie herinneringen. En zo zorg je ervoor dat je in staat bent om weer nieuwe op te bouwen, in een andere setting of een andere omgeving. Zonder te vergeten.

Door afscheid te nemen ontstaat een verbinding die je anders nooit gehad zou hebben.

Ik snap het nu. Hoe afscheid nemen zoet verdriet kan zijn.

Parting is such sweet sorrow.

2 thoughts on “Vandaag- Sweet sorrow

  1. Hanneke, helemaal eens! Ik doe het tegenwoordig zelfs wel ‘virtueel’ met collega’s die helemaal niet weggaan. Even samen goed stilstaan bij wat er mooi is en ook wat er knelt of spannend is. Door het in een ‘laatste gesprek’ te gieten krijg je een heel andere opbrengst.

  2. Hanneke, wat verwoord je het krachtig en pakkend. Ik lees jouw stukken, bekijk het natuurlijk door mijn eigen bril. En ik word er door geraakt, het geeft troost. Mooi!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.