verwonder

Vandaag- Treinhokjes ijspret

Er staan twee jonge mensen naast me in de vrieskou te wachten op de trein. We staan in het overdekte bushokje. Eigenlijk gek, dat we wel een woord voor overdekt wachten bij de bus hebben bedacht, maar niet voor overdekt wachten op een klein station. Treinhokje.

De ramen van het hokje zijn bevroren, maar omdat het hokje iets van warmte vasthoudt, zijn ze beschrijfbaar.

Hij tekent. Een gezichtje.

Zij becommentarieert. Zijn gezichtjes.

“Jij kunt echt geen rondjes tekenen.”

“Ik schoot uit. En nu is het een aap.”

“Hoe oud ben je eigenlijk?”

“Is toch gewoon leuk.”

Hij tekent door. En hoezeer zij ook de verstandige en volwassene wil zijn, hoevaak ze ook de vraag herhaalt hoe oud hij eigenlijk wel is, kleuter, gaat ze onbewust toch mee in zijn spel. “En wat is dit?”

“Een olifant.”

“Maar dan moet je daar nog wel even die snuit verlengen.”

De trein is laat. Het wachten duurt lang. Ik kijk nog eens naar de jonge mensen. Hij staat inmiddels met zijn handen in zijn zakken te blauwbekken.

En zij? Zij heeft de hele dierentuin op het hokje getekend. Heerlijk. Nooit te oud voor ijspret.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.