Vandaag- Volgende halte: Alaska

Het is zo’n ochtend waarop ik het zeker weet. Met geen tien Huskies krijg je mij naar de last frontier. Alaska.

Ik kijk graag naar ze, gezinnen, eenlingen die hun heil zoeken ver van de bewoonde wereld. Die water moeten oppompen vanonder een dikke ijslaag, die leven van niks op een dichtgevroren meer, in kleine lage hutten, zelfgebouwd, waarvan elke kier garant staat voor een stevige tocht. Ik kijk graag naar ze, als ik in mijn warme bed lig en niet kan slapen.

Vandaag ontdek ik bij de fietsenstalling van het stationnetje het aanplak biljet voor een ‘Lake dance’. Ik zie de organisatie al voor me, net als ik fan van de Last Frontier survivors, in een wilde brainstorm bedenkend dat het leuk is hier ook een feestje op een dichtgevroren meer te geven. Het blijft immers maar vriezen. Dress code ‘primitief’ en ‘warm’.

Ik ben geen doelgroep.

Dan kijk ik verder en zie dat de organisatie wel degelijk mij voor ogen heeft gehad. Voor alle voorjaarsverlangers is het lonkend perspectief aangeplakt: “Lake Dance 20 mei en 12 augustus”.

Volgende halte: Voorjaar.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.