Deze week vertelde een vriendin over de jongste telg van haar gezin. Een pup van acht weken oud. Het voelt bijna als een nieuw baby’tje. Veel zorg maar ook heel veel onvoorwaardelijke liefde.

Een hond moet opgevoed worden. Onderdeel van je gezin worden. Hij moet weten dat jij leader of the pack bent. Jij gaat eerst naar binnen, dan pas de hond. Jullie eten eerst, dan krijgt de kat, en als laatste de hond.

Vind ie fijn. Duidelijkheid. Onderaan de keten.

Deze week zag ik op tv een reportage over de Dalit. Het zijn mensen, misschien goed om dat te benadrukken. Het zijn de “onaanraakbaren”. Rechteloos en kansloos. De laagste kaste in India. Zij krijgen pas te drinken als alle andere schepsels te drinken hebben gehad. Zij doen het werk wat niemand wil doen. Sterven eraan omdat het vaak vies en gevaarlijk werk is.

Vinden ze niet fijn. Oneerlijk. Onderaan de keten.

Ik denk aan die pup. Elke dag wandelen, als is het nog maar kort, in de voorjaarszon. Menselijk benaderd. En die dalit. Bedelend, straatarm. Beestachtig behandeld.

Dankzij sociale media en internet vergaren de dalit kennis. En komen ze in opstand. Hooray!

Het is tijd voor lente in India! De dalit lente

#mooiweekend