Vandaag- Zij aan zij aan zij

Dit weekend reed ik door code oranje. De weg en het weiland waren eender, de kleur van getint groengrijs glas. Alleen door de vangrail, die nooit vangt maar altijd afstoot, wist ik waar weg eindigde en weiland begon. Het was als een domino spel, aan het weiland kon ik de lucht aanleggen. Ook die was grijs getint.

Net achter de vangrail zag ik ze staan. Een knotwilg en een zwarte els. Rijp op de takken, rijp in hun jaren. Met de tijd waren ze niet alleen naar elkaar toegegroeid, maar zelfs met elkaar vergroeid

De knotwilg, wat kleiner van stuk, droeg haar knotten al jaren. Haar loten fungeerden als bron voor allerlei vormen van creativiteit. In haar stam heeft ze nest en schuilgelegenheid. Een warme plek om te zijn. Haar behoefte aan licht had ze nooit prijsgegeven. Hoe dicht ze aan de ene kant ook tegen de els stond, er beschutting vond onder zijn hoogte, aan de andere kant hield ze ruimte voor ontplooiing en groei.

De els houdt vaste voet, ook wanneer de ondergrond moerassig wordt. Hij houdt van de knotwilg omdat ze net als hij lichtminnend is. Hij heeft geen moeite met het de vorst, de ijzel, de sneeuw. Hij houdt stand. Door weer en wind, in de bergen of aan het water. Beschermt hij wat in zijn buurt staat. In de eerste plaats de knotwilg aan zijn zijde.

Een leven lang samen.

Ik reed dit weekend door code oranje om het geluk van een leven lang samen te vieren.

#goud #huwelijk

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.