verwonder

Vandaag- Zo vader, zo dochter

Momentum

In crisistijd zie je de ware mens. Ik crisistijd zag ik in mijzelf mijn vader.

Afgelopen vrijdag stond ik aan de vooravond van een van de grotere werkprojecten van het jaar; in een traditie brekende academische viering eerden we 700 afgestudeerden. Mijn vader stond aan zijn eigen crisis vooravond; onverwacht moest hij met spoed onder het mes om de tia storm in zijn lijf te stoppen. In een ziekenhuis 300 kilometer bij mij vandaan.

Toen ik het hoorde was het een uur voor aanvang van mijn bijeenkomst en besloot ik niet alles uit mijn handen te laten vallen om naar het ziekenhuis af te reizen. De kans was aanwezig dat hij bij mijn aankomst al op de o.k. zou liggen. Maar omdat elke operatie risico vol is, wilde ik hem wel laten weten dat ik van hem hou, wilde ik hem kracht wensen, warmte sturen.

Hij liet het maar nauwelijks toe. Aan de telefoon hamerde hij erop hoe mijn show must go on, en riep vooral veel don’t worry. Via de app ging het al niet veel makkelijker. Elke betuiging van liefde en betrokkenheid ketste hij weg. De man die zijn hele leven nog nooit in een ziekenhuis had gelegen en zijn hele werkzame leven zich nog nooit een dag ziek had gemeld, de man die zijn dochter altijd geleerd had door te zetten, niet op te geven en sterk te zijn, de man die graag relativeert en gauw een grapje maakt, die man was zichzelf in crisistijd. En liet nauwelijks emotie zien. Deels uit nuchterheid, deels om niemand te willen belasten.

Zijn dochter bleek net als hij te zijn.

Want ook ik kon maar moeilijk dealen met de getoonde betrokkenheid en genegenheid van de mensen om mij heen. Ook ik deed vooral the show must go on, het valt wel mee, niet te veel woorden aan vuil maken. Ook ik wilde de ander niet tot last zijn en liet niet echt toe dat een ander er voor mij wilde zijn. Ik informeerde mensen the day after niet dat de operatie goed was verlopen (wat zou het ze kunnen interesseren), me niet realiserend dat hun zorg vooral mijn welzijn betrof. Dat wat ik bij mijn vader op het irritante af vond, deed ik zelf ook. Shocking.

Zo vader zo dochter. Hopeloos.

Stiekem waarderen we allebei de betrokkenheid en warmte die anderen ons geven enorm. Moeten we alleen even oefenen dat ook binnen te laten én te uiten. Met 77 en 46 zijn we nooit te oud om te leren, en komt het misschien toch nog wel goed met ons ?

3 gedachten over “Vandaag- Zo vader, zo dochter

  1. Het is niet erg om open en je kwetsbaar op te stellen, heb je een hoop gemak, begrip en plezier van, terwijl de mensen je meer waarderen………spreek uit ervaring, gr A

  2. heerlijk verhaal, ik wist er nix van, dus jouw show en ging on, ik wens je leuke lieve momenten met je vader toe.
    ik ben zelf heel blij dat ik mijn vader tijdens de laatste jaren van zijn leven heb verteld wat ik zo aan hem waardeer, zoveel leuker dan tijdens de uitvaart.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.