Wandel. Werk. Wandel.

Primark
Ik voelde me schuldig.

Zomaar midden op de ochtend liet ik het werk het werk en wandelde de stad in. Thuis voor de spiegel had mijn outfit prima geleken, maar na twee afspraken constateerde ik kannie. Een hemdje moest uitkomst bieden tegen ongewenst doorschijnen. En nee, dat kon niet wachten.

Dus liep ik zomaar midden op de ochtend de stad in richting de Primark. Lees: Dubbel schuldig. Ik kocht een hemdje voor het krankzinnige bedrag van 1,80. Afgeprijsd van 2,30. Ik voel de kinderarbeidhandjes op mijn huid. Nood brak wet.

Schuldig voelen over een wandeling. Terwijl we weten dat je beter denkt als je even afstand neemt. Lummelt. Beweegt. Het water van de Dommel hoort kabbelen, de vogels hoort fluiten en de wolken ziet langstrekken.

Ik wist het niet alleen, ik ervoer het ook. De heenweg naar de Primark benutte ik voor een reflectief telefoongesprek, de terugweg gaf me inspiratie hoe een thema verder uit te werken en een proces opnieuw in te richten. Ik besloot geen whatsapp te sturen maar even bij een collega op een andere verdieping langs te lopen. Ik was nu toch aan de wandel.

Allemaal stappen, letterlijk en figuurlijk, die ik niet had gezet als ik achter mijn bureau was blijven zitten. Het was misschien wel de best bestede tijd van mijn werkdag.

Moet ik alleen dat kinderarbeidissue nog oplossen… volgende keer toch nog net wat verder wandelen, naar een mvo proof kledingketen. #promise

De benen zijn de wielen van de creativiteit

Albert Einstein 1879-1955

Theoretisch Natuurkundige

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.